امان از خاطرات دردناک یادگاری ها

توسط: موسوی

کلماتی قدیمی هم وجود دارند.
مادرمان به ما می‌گفت:
– عزیزانم! عشق های من! خوشبختی من! بچه های دوست داشتنی من!
وقتی یاد این کلمات می‌افتیم، چشمهای مان پر از اشک می‌شوند.
باید این کلمات را فراموش کنیم، چون حالا هیچ کس همچو کلماتی به ما نمی‌گوید و بار سنگین خاطره ی این کلمات را نمی‌توانیم تحمل کنیم.
از این رو تمرین مان را با روش دیگری ادامه می‌دهیم.
می‌گوییم:
– عزیزانم! عشق های من! دوست تان دارم… هیچ وقت ترک تان نخواهم کرد… فقط شما را دوست خواهم داشت… همیشه… شما همه‌ی زندگی ام هستید…
این کلمات به لطف تکرار زیاد، کم کم مفهومشان را از دست می‌دهند و رنجی که به بار می‌آورند، کم می‌شود.

آگوتا کریستوف، دفتر بزرگ