استغفار یا استهزاء؟

توسط: موسوی

ببین که حضرت ختمى مرتبت -صلوات الله علیه و آله- با آنکه معصوم بود بلکه ترک اولى از او نیز صادر نشده و مخاطب به خطابِ «لِیَغْفِرَ لَکَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِکَ وَما تَأَخَّرَ » بود، مع هذا هر روزى هفتاد مرتبه استغفار مى‏فرمود و استغفار آن حضرت حقیقتا استغفار بود نه محض تفوّه و تلفّظ به استغفر الله؛ زیرا که این نحو از استغفار خودش محتاج به استغفار است، حاشا که از همین بابت باشد یا به واسطه تعلیم امت باشد! بلکه از جهت این است که «حَسَناتُ الأبرار سَیّئاتُ المقرّبین». آن حضرت با وجود آنکه مبعوث شده بود به رسالت به سوى امت و آن نمى‏شود الا به معاشرت با آن‌ها چون با ایشان معاشرت مى‏فرمود و معاشرت آن حضرت با ایشان حسنه بود، مع هذا در آن حال به واسطه آنکه از توجه الى الله تارک مى‏شد، لهذا استغفار مى‏فرمود.

پس به هر درجه و مقام عالى‏اى که شخص برسد، باز از صدورِ ما یوجِبُ النَّدَم و استغفار خالى نیست. و لابد است در استغفارى که مفید فائده باشد از آنکه حقیقتا استغفار باشد نه محض تفوّه و لقلقه لسان و تلفّظ به مثل عبارت «استغفرالله» باشد. همین نحو از استغفار محتاج به استغفار است؛ زیرا در حقیقت استهزاء است.

آخوند خراسانی، تقریرات درس اخلاق، به تقریر آیت‏الله سیدعلى آقامیرى دزفولى‏